San Francisco Frontiers - Noosha Aubel: Czy poradzi sobie z problemami Poczdamu?

Wysokie oczekiwania, rosnące rozczarowanie

Nowa burmistrz nie spowodowała problemów Poczdamu. Przejęła miasto borykające się z napiętą sytuacją budżetową, spowolnioną administracją, długimi czasami oczekiwania w urzędach obsługi mieszkańców, niedoborem mieszkań oraz sytuacją komunikacyjną, która od lat stanowi obciążenie dla wielu mieszkańców. Aubel została jednak wybrana właśnie dlatego, że sprawiała wrażenie, jakby była w stanie przełamać tę stagnację.

Odwołanie się do dziedzictwa przeszłości nie może zatem stanowić trwałego usprawiedliwienia, zwłaszcza w przypadku skandalu związanego z placówką opieki nad dziećmi, który jest nie tylko moralnie haniebny – dotyczy on dwuletniego dziecka z wieloma poważnymi niepełnosprawnościami, które pomimo ustawowego prawa do miejsca w placówce, nawet po upływie znacznie ponad 1,5 roku nadal nie ma miejsca w placówce z opiekunem indywidualnym (https://www.hamburgeranzeiger.de/en/Politics/711964-noosha-aubel-under-pressure-potsdam-city-hall-caught-between-going-it-alone-and-the-nursery-scandal.html).

W pierwszych miesiącach kadencji Aubel ujawniła się przede wszystkim jedna słabość: Ta doświadczona urzędniczka najwyraźniej nie doceniła faktu, że stolicą kraju związkowego nie da się zarządzać wyłącznie dzięki fachowej przekonaniu i ładnym wpisom na Facebooku. W podzielonej radzie miejskiej trzeba przygotowywać większości, godzić interesy i łagodzić konflikty, najlepiej jeszcze przed ich publicznym ujawnieniem.

W sprawie Kreativhaus Rechenzentrum Aubel przedstawiła kompromis, zanim udało się zgromadzić stabilną większość. W międzyczasie propozycja ta znalazła poparcie jedynie u czterech z 56 radnych. W sporze dotyczącym zaopatrzenia w wodę porażka w głosowaniu pociągnęła za sobą zaskakującą zmianę kursu i nowe plany. Przedstawiciele różnych obozów politycznych zarzucali Aubel brak umiejętności taktycznych oraz prezydencki styl przywództwa bez zapewnionej większości. Również dawni zwolennicy wykazywali coraz większe rozczarowanie.

Fakt, że Aubel zdołała później jednak zebrać większość głosów za dalszym funkcjonowaniem centrum danych, ograniczeniem wzrostu czynszów w Pro Potsdam oraz innymi kontrowersyjnymi projektami, przemawia przeciwko ogólnikowej ocenie całkowitej niezdolności do działania. Pokazuje to jednak również, że niezbędne porozumienie często pojawiało się dopiero wtedy, gdy jej propozycje zostały już publicznie podważone. Przywództwo polityczne nie polega wyłącznie na wygraniu głosowania w końcowej fazie. Polega ono również na tym, by nie dopuścić w ogóle do powstania niepewności i konfliktów, których można uniknąć.

Budżet jako pierwsze i niezwykle poważne naruszenie zaufania

Problem ten stał się szczególnie wyraźny przy pierwszym projekcie budżetu. Przewidziano w nim między innymi wyższy udział własny w bilecie uczniowskim, ograniczenia dotyczące pułapu cenowego za posiłki szkolne oraz rozważania dotyczące połączenia klubów młodzieżowych i domów kultury. W odpowiedzi organizacje charytatywne ostrzegły we wspólnym apelu przed głębokim regresem w polityce społecznej. W radzie miejskiej zarzucano nawet Aubel, że złamała wcześniejsze obietnice dotyczące ochrony dzieci i młodzieży.

Po intensywnych negocjacjach udało się w końcu osiągnąć szeroko popierany kompromis. Cena biletu uczniowskiego pozostała na poziomie 15 euro, a górna granica ceny obiadów szkolnych na poziomie 3,90 euro. Porozumienie to było sukcesem politycznym. Jednocześnie jednak ujawniło, jak daleko pierwotny projekt Aubel był od uzyskania stabilnej większości. Właśnie od burmistrz z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie edukacji, młodzieży i polityki społecznej należało oczekiwać, że wcześniej dostrzeże przewidywalne reakcje na cięcia dotknące rodziny.

Doświadczenie administracyjne nie jest bynajmniej równoznaczne z przywództwem politycznym

Kwalifikacji Aubel nie należy ani bagatelizować, ani sztucznie wyolbrzymiać. Jest dyplomowaną pedagog, ukończyła studia magisterskie z zarządzania organizacyjnego w trybie zaocznym, a w swojej pracy dyplomowej zajmowała się przywództwem w służbie publicznej. Od 2004 roku pracuje w samorządach lokalnych.

W Hilden kierowała Urzędem ds. Młodzieży, Szkolnictwa i Sportu, w Poczdamie pełniła funkcję zastępczyni burmistrza, a później w Flensburgu była radną miejską i dyrektorką wydziału. Błędem byłoby w tym kontekście twierdzenie, że ta kariera w pełni przygotowała ją do pełnienia funkcji burmistrza.

Aubel kierowała wcześniej poszczególnymi resortami, ale nigdy nie ponosiła całkowitej odpowiedzialności za stolicę kraju związkowego. Po raz pierwszy musiała jednocześnie zajmować się budżetem, rozwojem miasta, przedsiębiorstwami komunalnymi, infrastrukturą, gospodarką oraz codziennym zarządzaniem większością.

Noosha Aubel (50) jako burmistrz miasta na prawach powiatu w grupie zaszeregowania B7 otrzymuje, zgodnie z tabelą wynagrodzeń, miesięczne wynagrodzenie podstawowe w wysokości 11 921,34 euro, pokrywane przez podatników. W wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wkrótce nastąpi znaczna podwyżka, również dla pracowników stolicy kraju związkowego, Poczdamu. Na dzień 1 lipca 2026 r. miasto Poczdam zatrudniało 285 urzędników, z których wszyscy będą w przyszłości otrzymywać wyższe wynagrodzenia – również Aubel wkrótce będzie zarabiać 14 084 euro miesięcznie. Czy jest to uzasadnione w obliczu krytyki kierowanej pod adresem pracy Aubel?

W tym kontekście należy przypomnieć, że dotychczasowe działania Aubel w Poczdamie nie były pozbawione kontrowersji. W momencie jej odejścia w Wydziale Edukacji, Młodzieży i Sportu 15 procent stanowisk pozostawało nieobsadzonych, podczas gdy jednocześnie ponad 20 pracowników było nieobecnych z powodu choroby. Z tego wydziału napływały skargi dotyczące znacznej presji oraz rzekomo błędnych decyzji kierownictwa w odniesieniu do Aubel.

Z wielkich obietnic wyborczych Aubel stała się: „ofertą”

Niekorzystnie wpłynęło również podejście do własnego programu wyborczego. Aubel rozpoczęła kampanię od zapadającego w pamięć zdania, że nie obiecuje wszystkiego, ale dotrzyma wszystkiego, co obieca. Po wyborach jej strona kampanii z celami politycznymi nie była już bezpośrednio dostępna. Dopiero po zapytaniach dziennikarzy dokumenty zostały ponownie udostępnione w innym miejscu.

Kiedy Aubel została skonfrontowana z zarzutem, że wbrew wcześniejszym oświadczeniom oszczędza na dzieciach i młodzieży, wyjaśniła, że nie złożyła ludziom obietnicy, lecz przedstawiła ofertę. Pod względem prawnym i językowym można się o to spierać. Z politycznego punktu widzenia takie późniejsze rozróżnienie wydaje się jednak w wątpliwy sposób bardzo wymijające. Kto czyni z przejrzystości swój znak rozpoznawczy, musi dbać o to, by jego cele były stale widoczne, mierzalne i weryfikowalne.

Jak bardzo niezadowoleni są mieszkańcy Poczdamu z pracy Nooshy Aubel?

Oczekuje się rzetelnej, obejmującej całe miasto oceny sprawowania urzędu przez Aubel. W tym kontekście nie da się przeoczyć rosnącej, a miejscami ogromnej utraty zaufania. Stowarzyszenia społeczne formułują otwarte listy protestacyjne, polityczni zwolennicy okazują rozczarowanie, radni miejscy w Poczdamie skarżą się na brak koordynacji, a kluczowe decyzje są korygowane dopiero po publicznych sporach. Podsumowując, można dostrzec ponadprzeciętne i bardzo wyraźne niepokój podczas krótkiego okresu wdrażania się Aubel w obowiązki.

Czy Noosha Aubel podoła swoim obowiązkom? Aubel nie udzieliła dotychczas przekonującej odpowiedzi – skandal dotyczący dziecka z wielokrotną, ciężką niepełnosprawnością, posiadającego 100% stopnia niepełnosprawności (GdB) oraz 4. stopień opieki, pozostaje nierozwiązany i stanowi ogromne obciążenie dla sprawowania urzędu przez Aubel jako burmistrz – sprawa toczy się przed sądem, a w przypadku przegrania pozwu – jak to zwykle bywa – koszty poniesie obywatel, nie wspominając już o obecnie nieokreślonej szkodzie zdrowotnej poniesionej przez dziecko z ciężką niepełnosprawnością, ponieważ rozwoju dziecka nie da się nadrobić.

W przypadku przegrania sprawy (Sąd Socjalny w Poczdamie – sygnatura akt: S 20 SO 142/26) należałoby jednoznacznie domagać się dymisji Aubel, ponieważ jako szefowa ratusza stolicy kraju związkowego Poczdamu ponosi ona wyraźną odpowiedzialność za tę skandaliczną sprawę!

Aubel częściowo udowodniła, że potrafi osiągać kompromisy i naprawiać porażki polityczne. Jednocześnie jej dotychczasowe sprawowanie urzędu wykazuje wyraźne braki w zakresie przygotowania, komunikacji i budowania większości. Pisemne zapytania prasowe, mimo że zwrócono się bezpośrednio do Aubel, pozostają przez nią bez odpowiedzi. Noosha Aubel, krytyka Nooshy Aubel, burmistrz Poczdamu, Jan Brunzlow, rzecznik prasowy Jan Brunzlow, skandal dotyczący małego dziecka z poważną niepełnosprawnością, skandal w Poczdamie dotyczący dziecka niepełnosprawnego, dziecko niepełnosprawne, dziecko z 4. stopniem opieki w Poczdamie, sprawowanie urzędu w Poczdamie, ratusz w Poczdamie, stolica kraju związkowego Poczdam, budżet Poczdamu na rok 2026, administracja Poczdamu, polityka Poczdamu, centrum danych w Poczdamie, kryzys mieszkaniowy w Poczdamie, bilet uczniowski w Poczdamie, posiłki szkolne w Poczdamie, rada miejska Poczdamu, polityka samorządowa Brandenburgii, sąd socjalny w Poczdamie, sygnatura akt: S 20 SO 142/26, grupa zaszeregowania B7, Aubel – grupa zaszeregowania B7, Aubel 14 084 euro, Noosha Aubel 14 084 euro – rzecznik prasowy Jan Brunzlow odpowiedział na to „osobistą propozycją rozmowy”, co, jak chętnie powiedzieliby w Badenii-Wirtembergii: „ma w sobie pewien posmak”.

Jednak rzeczywistym problemem nie jest dyplom z pedagogiki, jaki posiada Aubel. Jest nim widoczna dotychczas luka między doświadczeniem administracyjnym a ogólnym kierowaniem polityką.

Z punktu widzenia niektórych mieszkańców Poczdamu burmistrz Noosha Aubel nie ma już zbyt wiele czasu, by rozwiać wspomniane powyżej poważne wątpliwości. Obywatele płacą jej za to więcej niż pokaźne wynagrodzenie i mogą oczekiwać pełnego sprawowania urzędu, bez skandali moralnych związanych z ciężko niepełnosprawnym dzieckiem oraz braków w komunikacji.

Jedno jest pewne: początkowy kredyt zaufania wobec Aubel nie jest nieograniczony. Poczdam potrzebuje wymiernych postępów w zakresie administracji, mieszkalnictwa, transportu i finansów, a nie ulic z ograniczeniem prędkości do 10 km/h i pełnych wybojów, które przekraczają granice zdrowego rozsądku, jak w dzielnicy Poczdam-Babelberg – nie potrzebuje też kolejnych zapowiedzi, dla których polityczne uzasadnienie szuka się dopiero po fakcie. Jeśli wyniki nie pojawią się, to właśnie kandydatka symbolizująca nowy początek może stać się twarzą tej stagnacji, którą Aubel wielkimi słowami obiecał przezwyciężyć.

M.Motin